De onnavolgbare taal van het lichaam

Kan een “verwerkte” gebeurtenis van lang geleden nog pijnlijk voelbaar zijn?

Je zou denken dat gebeurtenissen van lang geleden – waar je nu nuchter over kunt vertellen – geen pijn meer kunnen veroorzaken. In het leven van alledag ben je ze al lang vergeten; het is geen actieve herinnering meer.

Kortgeleden heb ik “mogen” ervaren dat dit niet werkelijk zo hoeft te zijn…

Wat gebeurde er?

Wij drogen het liefst ons wasgoed buiten aan de lijn. Omdat de zon in de herfst al behoorlijk laag staat, schijnt hij in een beperkt gedeelte van het erf. Ik besluit de voet van droogmolen te verplaatsen naar een zonnige plek. Hoeveel kilo hij weegt weet ik niet maar hij is loodzwaar en heeft geen wieltjes. Nadat de droge was weer van de lijn is gehaald, sjouw ik de voet van de droogmolen op dezelfde manier weer terug naar z’n oorspronkelijke plek.

Een onverwachte wending

Daarna ben ik nog gaan stofzuigen en alles zonder moeite. Niets aan de hand zou je zeggen. Tot ik pijn in mijn rechterheup voelde opkomen. De pijn werd steeds erger en ik ging er zelfs naar lopen, met zo’n schommelende beweging van het bovenlijf. Doordat ik zo anders was gaan lopen begonnen mijn rug en rechterknie al vrij snel te protesteren en gaven pijnsignalen af. Ik begon hem wel te knijpen! Had ik iets gedaan waardoor deze blessure was ontstaan?

Voelen wat er is

Omdat de pijn alleen maar toenam besloot ik te gaan luisteren wat mijn lichaam me wilde zeggen. Ik legde mijn hand op mijn heup en voelde in wat daar zo intens pijnlijk was. Terwijl ik benoemde wat ik daar voelde kwamen er pijnscheuten uit de heup. Direct verlegde mijn aandacht zich van mijn heup naar mijn hartgebied. Daar voelde ik een intense “pijn” van diep, diep geraakt zijn. Ik kon de emotionele pijn goed voelen, maar in het nu raakte deze pijn mij niet. Daardoor kon ik op een rustige manier aan mijn lichaam vertellen wat ik daar voelde. De pijnscheuten bleven “vuren”. Daarna vroeg ik mij af: wat kan mij zó diep in mijn hartgebied geraakt hebben? Ik had werkelijk geen idee wat het zou kunnen zijn.

Wat ik niet had kunnen bedenken

Tegen mijn verwachting in komt er direct een antwoord in mij naar voren: het 25-jarig huwelijk van mijn ouders en het feit dat mijn moeder geen cadeau van mijn broer en mij wilde hebben. De reden waarom had niets met ons te maken en hoeft hier ook niet genoemd te worden. 

Zou dit werkelijk de oorzaak zijn?

Écht? Kan hier nog oude pijn om zijn? Zonder het invoelen van de pijn in mijn heup zou ik oprecht “nee” hebben geantwoord!
Maar door de ervaringen van mijn cliënten tijdens sessies Heldervoelend Coachen weet ik dat ons bewuste geheugen niet altijd bij de opgeslagen ervaringen kan komen.

Hoe het verder ging

De volgende dag was de pijn er nog, al ging het wel iets beter. De eerder gevoelde pijnscheuten waren er niet meer. Wanneer ik zat, voelde ik totaal niets en zou ik kunnen vergeten dat de pijn er nog was. Aan het eind van de dag was het lopen wel nog steeds pijnlijk en moeizaam. Dus maar weer invoelen wat de heup me nog te vertellen had. Het gevoel daar was duidelijk anders. Ik voelde me stevig in mezelf, in vrede met “wat er is”. Er was geen spoortje diepe pijn of geraakt zijn meer. Wat een ander gevoel was dat!

En hoe het afliep

Op dag 2 na het “incident” stond ik op zoals gewoonlijk. Geen pijn en geschommel meer bij het lopen. Mijn passen waren als vanouds vlot en groot. In de loop van de dag moest ik mentaal reproduceren hoe pijnlijk mijn heup en het lopen die 2 dagen waren geweest. Haast onwerkelijk om te ervaren hoe snel het lichaam kan herstellen wanneer – blijkbaar – de oorzaak van de klacht een pijnlijke emotionele herinnering is.

Hoe ging het daarna?

De volgende dag kon ik weer naar de fitnessclub, waarin niet alleen met toestellen wordt gewerkt maar ook steps in een stevig tempo. De dag daarna maakte ik een stevige wandeling. Dat is tot op de dag van vandaag nog onveranderd. Ik meen zelfs te merken dat ik nu wel op mijn rechterbeen kan staan zonder het evenwicht te verliezen. Voorheen lukte dat wel met links, maar op het rechterbeen stond ik altijd te wiebelen en verloor daardoor mijn evenwicht. Steviger op beide eigen benen dus!
Dankjewel lief lichaam dat je me met al je wijsheid hebt laten voelen wat je nog bij je droeg omdat het emotioneel onverwerkt was en waarvoor het nu écht de tijd was om werkelijk los te laten.